ارزهای دیجیتال به چه اشکالی وجود دارند و تفاوت بین آن‌ها چیست؟

ارزهای دیجیتال شامل کوین، توکن، ارز مجازی و ارز رمزنگاری هستند. در این مقاله سعی داریم تفاوت این اصطلاحات با یکدیگر را برای شما شرح دهیم.

ارزهای دیجیتال به چه اشکالی وجود دارند و تفاوت بین آن‌ها چیست؟

ارزهای دیجیتال به چه اشکالی وجود دارند و تفاوت بین آن‌ها چیست؟
ارزهای دیجیتال به چه اشکالی وجود دارند و تفاوت بین آن‌ها چیست؟

آیا تفاوتی بین توکن (token) / سکه (coin) / ارز دیجیتال (digital currency) / ارز مجازی (virtual currency) وجود دارد؟

در واقع بین همه این اصطلاحات، چه عمده و چه جزئی تفاوت هایی وجود دارد. به عنوان مثال، جی‌پی مورگان چیس (JPMorgan Chase) سکه JPM خود را به عنوان یک “سکه دیجیتال” معرفی کرد. در حالی که لیبرا (Libra) فیس بوک به عنوان “ارز رمزنگاری” معرفی شد. این می تواند بخشی از دلیلی باشد که قانون‌گذاران در سراسر جهان در مورد لیبرا بسیار سختگیرتر شدند.

با وجود تفاوت بین JPM Coin و Libra از نظر طراحی، کارشناسان تمرکززدایی سریعاً آنها را از طبقه بندی “ارزهای رمزپایه” خارج کردند. این کارشناسان به این دو مورد عنوان “پول مجازی” یا “ارزهای دیجیتال” را دادند. هر دو مورد توسط کمپانی های بزگ ایجاد شده اند و به صورت متمرکز اداره می شوند. درست است که مهم ترین ویژگی این گونه محصولات غیرمتمرکز بودن آن‌هاست با این وجود در بعضی موارد به صورت متمرکز هم ظاهر می شوند.

ارز رمزنگاری یا رمزپایه چیست؟

بنابراین، ارز رمزنگاری یا رمزپایه، یک ارز دیجیتال یا مجازی است که با رمزنگاری قوی ساخته شده است. رمزنگاری این نوع ارز را بسیار امن و غیرقابل تغییر می کند. بیشتر ارزهای رمزنگاری شده مبتنی بر فناوری بلاکچین هستند. بلاکچین دفتر توزیع شده ای است که توسط یک شبکه غیرمتمرکز رایانه‌ای اجرا می شود. با این حال، ایجاد ارزهای رمزپایه بدون داشتن بلاکچین نیز از نظر فنی امکان پذیر است. در حقیقت، دیجی‌کش (Digicash)، یکی از اولین اشکال پرداخت الکترونیکی رمزنگاری که در اوایل دهه 1990 منتشر شد، دارای بلاکچین نبود.

جدای این مسائل زیر مجموعه هایی در ارزهای رمزپایه معمولی، مدرن (مبتنی بر بلاکچین) نیز وجود دارد. به عنوان مثال NEO یک سکه با کوین است، در حالی که بایننس‌کوین (BNB) در واقع یک توکن است. همانطور که اکنون مشاهده می کنید، در فضای رمزنگاری پیرامون این اصطلاحات سردرگمی زیادی وجود دارد. ما در این مقاله سعی در توضیح این اصطلاحات داریم.

سکه (coin) چیست؟

سکه های دیجیتالی بومی بلاکچین خودشان هستند. بیت کوین (BTC)، مونرو (XMR) و اتر (ETH) همگی نمونه هایی از ارزهای رمزپایه هستند. چه چیزهایی بین آنه‌ها مشترک هستند؟ همه آنها روی بلاکچین های مستقل خودشان وجود دارند: BTC با بلاکچین اصلی بیت کوین کار می کند. ETH در بلاکچین اتریوم استفاده می شود.، XMR در بلاکچین مونرو (Monero) وجود دارد. همه آنها ممکن است ارسال، دریافت یا استخراج شوند.

بر اساس نام آنها، سکه ها دارای ویژگی های مشابه پول هستند: آنها قابل حمل و تقسیم هستند و از نظر عرضه محدودیت دارند. بنابراین، سکه های ارز رمزنگاری شده دقیقاً مانند پول نقد فیزیکی مورد استفاده قرار می گیرند. از آن‌ها برای پرداخت هزینه ها استفاده می شود. اگرچه هنوز با پذیرش جریان اصلی فاصله دارند. در بین آن‌ها البته استثناهایی وجود دارد. به عنوان مثال اتر تمام ویژگی های یک سکه را دارد، اما عملکرد آن فراتر از نقش “پولی” آن است. این ارز برای تسهیل معاملات در بلاک چین اتریوم استفاده می شود.

آلتکوین چیست؟

همچنین اصطلاح آلتکوین‌ها (altcoins) نیز وجود دارد. این عنوان را رمزارزهای اولیه گرفتند زیرا به نظر می رسید قرار است جایگزینی برای بیتکوین باشند. بسیاری از آلت کوین ها یک انشعاب از بیت کوین هستند. ارزهایی مانند لایتکوین (LTC) و دوج‌کوین (DOGE) با استفاده از پروتکل منبع باز بیت کوین ساخته شده اند. با این حال ETH و XMR نیز با وجود ساخته شدن در بلاک چین های کاملا جدید، به عنوان آلتکوین شناخته می شوند. بنابراین، باید یک سوال زیر را هنگام تعریف آلتکوین اعمال کنید. آیا این یک سکه ارز رمزنگاری شده است که بلاکچین خاص خود را دارد، اما بیت کوین نیست (یعنی بلاکچین اصلی نیست)؟ اگر بله، پس یک آلتکوین است.


✅ بیشتر بخوانید ……… 🔻🔻🔻🔻🔻🔻


توکن چیست؟

دارایی های دیجیتالی که می توانند در داخل اکوسیستم یک پروژه معین استفاده شوند، توکن نام دارند. تمایز اصلی میان توکن ها و سکه ها این است که مورد اول برای کار به یک بستر بلاکچین دیگر نیاز دارد. اتریوم متداول ترین پلتفرم ایجاد توکن است. این بلاکچین بیشتر به دلیل ویژگی قراردادهای هوشمند برای این امر مناسب شده است. توکن های ایجاد شده در بلاکچین اتریوم معمولاً به عنوان توکن های ERC-20 شناخته می شوند.

به عنوان مثال محبوبترین استیبلکوین تتر (USDT) چند نوع توکن دارد. یک توکن ERC-20 که بر روی بلاکچین اتریوم است و دیگر توکن TRC-20 که بر روی بلاکچین ترون ایجاد شده است. البته سیستم عامل های دیگری مانند نئو (NEO) یا ویوز (Waves) نیز برای توکن ها وجود دارند.

هدف توکن ها در مقایسه با سکه ها نیز متفاوت است، اگرچه از آنها می توان به عنوان وسیله پرداخت (به اصطلاح “توکن های ارز”) نیز استفاده کرد.

توکن های کاربردی و بهادار چیستند؟

بسیاری از توکن‌ها برای استفاده در برنامه های غیرمتمرکز (DApps) و شبکه های آنها ایجاد شده اند. آنها “توکن‌های کاربردی” نامیده می شوند. هدف اصلی آنها اعطای دسترسی دارنده به عملکرد پروژه است.

(BAT) یک توکن ERC-20 است به این معنی که پلت فرم آن بر بستر بلاکچین اتریوم بنا گشته است. این توکن برای ارتقا تبلیغات دیجیتال ساخته شده است. تبلغ گنندگان برای تبلغیات خود در بروزر بریو توکن BAT واریز می کنند. این توکن ها بین منتشرکنندگان تبلیغات و مخاطبینی که این تبلیغات را می بینند توزیع می شود.

علاوه بر این، “توکن های بهادار” نیز وجود دارند. این توکن‌ها اساساً نشان دهنده سرمایه گذاری شخص در یک پروژه است. اگرچه آنها از راه اندازی پروژه سود کسب می کنند، اما دارندگان آن‌ها مالکیت واقعی در آن پروژه ندارند. مردم این توکن‌ها را تنها با این ایده خریداری می كنند كه ارزش آنها در آینده افزایش یابد. این همان چیزی است كه رونق عرضه اولیه سكه (ICO) را به وجود آورد. متأسفانه، قوانینی که در بازار سهام بود در این نوع فروش وجود نداشت و بسیاری از این توکن‌ها بدون ایجاد اثری از بین رفتند و دارندگان آن‌ها سرمایه خود را از دست دادند.

تفاوت بین ارزهای مجازی و دیجیتال جیست؟ آیا آن‌ها به یک معنا نیستند؟

ارزهای دیجیتال یک اصطلاح بسیار کلی تر است، در حالی که ارزهای مجازی کاملاً مشخص است. در واقع، این بسیار ساده تر از تفاوت توکن / سکه است. “ارز دیجیتال” یک اصطلاح کلی است که برای توصیف انواع پول الکترونیکی استفاده می شود. چه ارز مجازی و چه ارز رمزنگاری شده با اینکه با هم متفاوتند اما در این دسته قرار می گیرند. مفهوم ارزهای دیجیتال برای اولین بار در سال 1983 در یک مقاله تحقیقاتی توسط دیوید چوم، که بعداً آن را در قالب دی‌جی کش پیاده سازی کرد، مطرح شد.

ویژگی تعریف ارزهای دیجیتال این است که آنها فقط به صورت دیجیتال یا الکترونیکی وجود دارند و برخلاف یک اسکناس واقعی دلار یا یک سکه، وجود فیزیکی ندارند. فقط از طریق کیف پول های الکترونیکی یا شبکه های متصل مشخص می توان آنها را خرید و هزینه کرد. به طور معمول، هیچ واسطه ای وجود ندارد (هیچ بانکی)، به همین دلیل معاملات فوری و با کارمزد کم یا بدون هزینه انجام می شوند. خبر خوب: ارزهای دیجیتال و پول دیجیتال همان چیز هستند.

ارز مجازی چیست؟

سکه ها، توکن ها، ارزهای مجازی، همه آنها ارزهای دیجیتال هستند. ارزهای مجازی متفاوت هستند، حتی اگر طبق تعریف بالا دیجیتال باشند. بانک مرکزی اروپا برای اولین بار این واژه را در سال 2012 تعریف کرد. طبق این تعریف، یک ارز مجازی “پول دیجیتال در یک محیط غیرنظامی است که توسط توسعه دهندگان آن صادر و کنترل می شود و به عنوان روش پرداخت در میان اعضای یک جامعه مجازی خاص استفاده می شود.”

یک مثال برجسته از ارزهای مجازی که مبتنی بر رمزپایه نیستند، پول های موجود در بازی های ویدیویی است. این پول‌ها، مانند توکن های ورد آو وارکرفت (World of Warcraft)، کارت های نقدی جی‌تی‌ای آنلاین (GTA Online) یا امتیازات فیفا FIFA بازی معروف EA Sports هستند. مواردی که معمولاً در اکوسیستم بازی مربوطه وجود دارند و برای باز کردن قفل محتوای پاداش مانند موارد جدید و انیمیشن استفاده می شوند.

بنابراین، برخلاف پول عادی یا حتی ارزهای دیجیتال خاص، ارزهای مجازی نمی توانند توسط بانک مرکزی یا سایر مراجع نظارتی بانکی صادر شوند. . بنابراین، ارزهای رمزپایه کاملاً مجزا از ارزهای مجازی هستند و حداقل طبق AP Stylebook نباید با هم مخلوط شوند، در حالی که هر دو در دسته گسترده تر “ارزهای دیجیتال” قرار دارند.

آیا این تعاریف جهانی هستند؟

خیر، با توجه به اینکه فضا به طور مداوم در حال تکامل است، این مفاهیم نیز دگرگون می شوند. همانطور که می دانیم ارزهای رمزنگاری شده فقط 10 سال است که وجود دارند. با این حال اکثر آژانس های دولتی توجه خود را به این ارزها فقط سه-پنج سال پیش آغاز کردند. این اتفاق زمانی رخ داد که محبوبیت بیت کوین همراه با ارزش آن افزایش چشمگیری یافت.

دستگاههای نظارتی مختلف دسته بندی مختلفی برای ارزهای دیجیتال دارند

بنابراین، تعاریف مربوط به ارزهای رمزپایه حتی در حوزه های قضایی متفاوت است. فقط در ایالات متحده، پنج آژانس نظارتی مختلف، بسته به حوزه کار، ارزهای رمزپایه را به پنج روش مختلف تعریف می کنند. IRS ارزهای رمزپایه و اکثر ارزهای مجازی دیگر را به عنوان دارایی در نظر می گیرد. کمیسیون بورس و اوراق بهادار فکر می کند که آنها نشان دهنده اوراق بهادار هستند. شبکه اجرای جرایم مالی فکر می کند ارزهای رمزپایه پول هستند. بعلاوه، چارچوب نظارتی ژاپن برای ارزهای رمزپایه – قانون خدمات پرداخت – “ارز رمزپایه” را به عنوان ارزش ملک تعریف می کند و رئیس بانک مرکزی روسیه زمانی بیت کوین را “جایگزین ارز” نامید.

علاوه بر این، با توجه به اینکه فضا با سرعت فوق العاده ای در حال تکامل است و قانون گذاران عموماً عقب هستند منصفانه است که فرض کنیم ممکن است اصطلاحات جدیدی برای ارزهای دیجیتال در آینده ظاهر شود.

5/5 (2 نظر)

درباره ی رضا باغانی

علاقمند به حوزه ارزهای دیجیتال - نویسنده و همکار بیت پارس

مطلب پیشنهادی

عرضه محدود ارز دیجیتال، نقطه ضعف یا نقطه قوت دارایی‌های دیجیتال

عرضه محدود ارز دیجیتال، نقطه ضعف یا نقطه قوت دارایی‌های دیجیتال

عرضه محدود ارز دیجیتال سیاستی است که ساتوشی ناکاموتو برای ایجاد کمبود و افزایش قیمت …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *